ใช้เป็นสารยึดสี (mordant) ในอุตสาหกรรมย้อมผ้า เพื่อช่วยยึดสีติดกับเนื้อผ้า โดยเฉพาะเส้นใยธรรมชาติ เช่น ฝ้ายและขนสัตว์

ในอดีตใช้เป็นสารให้ความหวานและสารกันบูดในผลิตภัณฑ์อาหารและไวน์ (เรียกว่า 'น้ำตาลตะกั่ว') แต่ถูกห้ามใช้อย่างเด็ดขาดเนื่องจากพิษรุนแรงต่อระบบประสาท ไต และตับ

ใช้ในการผลิตสีเม็ดตะกั่ว แลคเกอร์ และสารเคลือบผิว แม้ว่าการใช้งานจะลดลงมากเนื่องจากปัญหาสุขภาพและสิ่งแวดล้อม

เคยใช้ในปริมาณน้อยในเครื่องสำอางโบราณ เช่น สีผมและแป้งแต่งหน้า แต่ปัจจุบันเลิกใช้เกือบทั้งหมดเพราะเหตุผลด้านความปลอดภัย มีการใช้ที่จำกัดและควบคุมในผลิตภัณฑ์ย้อมผมบางชนิด

ใช้ในห้องปฏิบัติการเคมีสำหรับตรวจหาซัลไฟด์ โดยเกิดตะกอนสีดำของตะกั่วซัลไฟด์ หรือเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในกระบวนการสังเคราะห์อินทรีย์บางอย่าง

นำไปใช้ในอุตสาหกรรมหนังเพื่อปรับสภาพหนังก่อนการฟอก แต่การใช้งานมีแนวโน้มลดลงเนื่องจากพิษและข้อจำกัดทางกฎหมาย

เนื่องจากมีพิษสูง การจัดการต้องปฏิบัติตามมาตรฐานความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด รวมถึงอุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลและการปฏิบัติตามกฎระเบียบในอุตสาหกรรมต่างๆ