ดิโคลฟินไคน์ใช้หลักในการวิจัยทางประสาทวิทยาศาสตร์ เนื่องจากคุณสมบัติเป็นตัวยับยั้งการดูดซึมกลับของโดปามีน มักใช้ในการศึกษากลไกการส่งสัญญาณประสาทโดปามีนและบทบาทของมันในภาวะทางระบบประสาทและจิตเวชต่างๆ นักวิจัยใช้ดิโคลฟินไคน์เพื่อสำรวจผลกระทบของการเพิ่มสัญญาณโดปามีน ซึ่งให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับโรคเช่น พาร์กินสัน ภาวะซึมเศร้า และการเสพติด นอกจากนี้ ความสามารถในการปรับระดับโดปามีนทำให้เป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าในการศึกษาพฤติกรรม ช่วยทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างโดปามีนกับรางวัล แรงจูงใจ และหน้าที่การรับรู้