เพอริลล็อกซินใช้หลักๆ ในงานวิจัยเพื่อคุณสมบัติป้องกันเซลล์ประสาทที่อาจเป็นไปได้ ได้รับการศึกษาในด้านการปรับการทำงานของเซลล์ประสาท โดยเฉพาะในแบบจำลองของความเครียดจากออกซิเดชันและการเสื่อมของระบบประสาท เนื่องจากโครงสร้างที่คล้ายกับสารประกอบฟีนอลิกชีวภาพบางชนิด เพอริลล็อกซินจึงเป็นสารต้นแบบในการพัฒนายาเป้าหมายการอักเสบและความเสียหายของเซลล์ในระบบประสาทส่วนกลาง นอกจากนี้ยังใช้ในงานวิจัยเภสัชวิทยาเพื่อสำรวจการรักษาใหม่สำหรับภาวะเสื่อมของระบบประสาท เช่น โรคอัลไซเมอร์และพาร์กินสัน นอกจากนี้ กิจกรรมต้านอนุมูลอิสระของเพอริลล็อกซินทำให้มีประโยชน์ในขั้นตอนทดสอบการกำจัดอนุมูลอิสระและการป้องกันไมโตคอนเดรียในเซลล์เพาะเลี้ยง