สารนี้มีการใช้งานหลักในด้านการวิจัยทางการแพทย์และเภสัชวิทยา โดยเฉพาะในการศึกษาประสิทธิภาพและกลไกการออกฤทธิ์ของยาที่เกี่ยวข้องกับโรคเบาหวานประเภท 2 เนื่องจากมีโครงสร้างที่คล้ายคลึงกับสารในกลุ่มไทอะโซลิดีนไดโอน (thiazolidinediones) ซึ่งเป็นยาที่ใช้ในการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด โดยช่วยเพิ่มความไวของร่างกายต่ออินซูลิน นอกจากนี้ ยังมีการศึกษาการนำสารนี้ไปใช้ในการพัฒนายาใหม่ที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้นและมีผลข้างเคียงน้อยลง รวมถึงการประยุกต์ใช้ในการวิจัยด้านชีวเคมีและเภสัชวิทยาเพื่อเข้าใจกลไกการทำงานของเซลล์และกระบวนการทางชีวภาพที่เกี่ยวข้องกับโรคเบาหวานและภาวะดื้ออินซูลิน