ใช้อย่างแพร่หลายเป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์ยา โดยเฉพาะในการพัฒนายาที่มีฐานจากไทอะโซลซึ่งแสดงฤทธิ์ต้านจุลินทรีย์ ต้านเชื้อรา และต้านการอักเสบ มีบทบาทสำคัญในการสร้างระบบเฮเทอโรไซคลิกที่ซับซ้อนมากขึ้น เนื่องจากความตอบสนองของอะตอมโบรมีนและหน้าที่ของเอสเตอร์ ซึ่งช่วยให้เกิดปฏิกิริยาการจับคู่และการปรับแต่งเพิ่มเติม ใช้บ่อยในงานวิจัยด้านเกษตรเคมีสำหรับการออกแบบยาฆ่าแมลงและสารกำจัดวัชพืชใหม่ เนื่องจากลักษณะทางชีวภาพของอนุพันธ์ไทอะโซล โครงสร้างของมันช่วยให้ปรับแต่งได้ง่าย ทำให้มีคุณค่าในเคมียารักษาโรคสำหรับการศึกษาความสัมพันธ์โครงสร้าง-กิจกรรม (SAR)