ใช้ในอุตสาหกรรมเคมีเป็นสารตัวเชื่อม (coupling agent) เพื่อสร้างพันธะระหว่างพื้นผิวของวัสดุอนินทรีย์ เช่น แก้ว ซิลิกา หรือโลหะ กับสารอินทรีย์ เช่น โพลิเมอร์หรือเรซิน โดยหมู่ไซเลนในโมเลกุลสามารถยึดติดกับพื้นผิวที่มีหมู่ -OH ได้ดี ในขณะที่หมู่โบรมโพรพิลสามารถทำปฏิกิริยากับสารอินทรีย์ผ่านการแทนที่นิวคลีโอไฟล์ ทำให้เพิ่มความแข็งแรงในการยึดติดระหว่างชั้นวัสดุ นิยมใช้ในกระบวนการเคลือบผิว การผลิตไฟเบอร์กลาส หรือการเสริมแรงวัสดุคอมโพสิต เพื่อปรับปรุงความทนทานต่อความชื้นและการยึดเกาะของชั้นเคลือบ นอกจากนี้ยังใช้เป็นตัวเริ่มต้นในการสังเคราะห์สารอินทรีย์ที่ต้องการหมู่ฟังก์ชันที่มีโบรมีนเป็นจุดทำปฏิกิริยาต่อไป