ใช้อย่างแพร่หลายเป็นตัวยับยั้งโปรตีเอสแบบไม่อาจย้อนกลับได้ในงานวิจัยทางชีวเคมีและชีววิทยาโมเลกุล มีประสิทธิภาพในการทำให้เอนไซม์ เช่น ทริปซิน คิโมทริปซิน และทรอมบิน ไม่สามารถทำงานได้ โดยการปรับเปลี่ยนหมู่ไซลีนในตำแหน่งที่ใช้งานแบบโคเวเลนต์ มักเติมลงในบัฟเฟอร์สำหรับสกัดโปรตีนเพื่อป้องกันการสลายโปรตีนระหว่างการแตกเซลล์และการทำให้บริสุทธิ์โปรตีน มีประโยชน์อย่างยิ่งในการศึกษโปรตีนเมมเบรนและคอมเพล็กซ์รีเซพเตอร์ที่ต้องการการยับยั้งโปรตีเอสแบบกว้าง นอกจากนี้ยังใช้ในเทคนิค activity-based protein profiling เพื่อระบุเอนไซม์ที่ทำงานในส่วนผสมที่ซับซ้อน ความเสถียรสัมพัทธ์ในสารละลายน้ำและความจำเพาะทำให้เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่า PMSF ในบางสภาวะทดลอง