สารประกอบนี้ถูกนำมาใช้หลักๆ ในงานวิจัยและพัฒนายาเนื่องจากคุณสมบัติโครงสร้างที่เป็นเอกลักษณ์ โดยทำหน้าที่เป็นสารตั้งต้นสำคัญในการสังเคราะห์โมเลกุลที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพหลากหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับยาที่เล็งเป้าไปยังโรคทางระบบประสาทและโรคอักเสบ โครงสร้างแบบสไปโรไซคลิกของมันทำให้มีคุณค่าในการออกแบบยาที่มีความเสถียรและความจำเพาะเจาะจงที่เพิ่มขึ้น นักวิจัยยังสำรวจศักยภาพของมันในการสร้างสารประกอบใหม่สำหรับรักษาโรคเช่น ความวิตกกังวล ภาวะซึมเศร้า และอาการปวดเรื้อรัง นอกจากนี้ กลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกของมันช่วยให้สามารถดัดแปลงทางเคมีเพิ่มเติมได้ ซึ่งช่วยในการพัฒนาอนุพันธ์ที่มีคุณสมบัติเภสัชจลนศาสตร์ที่ดีขึ้น