สารประกอบนี้ถูกนำมาใช้หลักในสาขาเคมีเภสัชวิทยา เนื่องจากมีโครงสร้างที่คล้ายคลึงกับเบสเพียวรีน ทำให้เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่มีคุณค่าสำหรับการพัฒนายา มักถูกสำรวจในฐานะตัวยับยั้งเอนไซม์ต่างๆ โดยเฉพาะไคเนส ซึ่งมีบทบาทสำคัญในกระบวนการส่งสัญญาณของเซลล์และการลุกลามของมะเร็ง นักวิจัยศึกษาอนุพันธ์ของมันเพื่อประเมินประสิทธิภาพในการกำหนดเป้าหมายโรคต่างๆ เช่น มะเร็ง การอักเสบ และโรคภูมิต้านตนเอง นอกจากนี้ ความสามารถในการปรับเปลี่ยนเส้นทางชีวภาพทำให้เป็นผู้สมัครที่มีศักยภาพสำหรับการพัฒนายาที่มี selectivity และ potency ที่ดีขึ้น การประยุกต์ใช้ยังขยายไปสู่การวิจัยทางชีวเคมี โดยใช้เป็นสารเครื่องมือในการศึกษากลไกของเอนไซม์และกระบวนการในเซลล์