สารประกอบนี้ถูกนำมาใช้เป็นหลักในการวิจัยและพัฒนายาในฐานะสารกลางสำคัญในการสังเคราะห์โมเลกุลที่มีกิจกรรมทางชีวภาพต่างๆ โครงสร้างของมันซึ่งมีวงแหวนไพเพอราซีนและส่วนของคลอโรไพราซิน-2-อิล ทำให้มีคุณค่าในการออกแบบสารประกอบที่เล็งเป้าไปยังความผิดปกติของระบบประสาทส่วนกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกนั้นที่เกี่ยวข้องกับตัวรับโดพามีนและเซโรโทนิน มันมักถูกใช้ในการสร้างตัวแทนบำบัดที่อาจเป็นไปได้สำหรับภาวะเช่น โรคจิตเภท ภาวะซึมเศร้า และความวิตกกังวล นอกจากนี้ จุดปฏิกิริยาของมันอนุญาตให้มีการฟังก์ชันนาไลเซชันเพิ่มเติม ซึ่งช่วยให้สามารถพัฒนาห้องสมุดสารเคมีที่หลากหลายสำหรับการค้นพบและปรับปรุงยา