คูคูร์บิทาซิน D ถูกศึกษาเป็นหลักเนื่องจากคุณสมบัติต้านมะเร็งที่แรง มีกิจกรรมสูงต่อเซลล์มะเร็งหลายชนิด รวมถึงมะเร็งเต้านม ปอด ตับ และต่อมลูกหมาก โดยการเหนี่ยวนำ apoptosis และยับยั้งการเพิ่มจำนวนเซลล์ สารนี้รบกวนเส้นทางสัญญาณสำคัญ เช่น JAK-STAT และ MAPK ซึ่งเกี่ยวข้องกับการเจริญเติบโตและการรอดชีวิตของเนื้องอก

นอกจากนี้ยังแสดงฤทธิ์ต้านการอักเสบโดยการยับยั้ง cytokines และ mediators ที่ก่อการอักเสบ เช่น NF-κB และ COX-2 ทำให้เป็นผู้สมัครสำหรับการรักษาโรคอักเสบเรื้อรัง

เนื่องจากความสามารถในการรบกวน dynamics ของ cytoskeleton โดยการเล็งเป้าหมายที่ actin polymerization จึงถูกใช้ในงานวิจัยเพื่อศึกษาการเคลื่อนที่ของเซลล์และการแพร่กระจายของมะเร็ง

ใช้ในงานวิจัยด้านชีววิทยาและเภสัชกรรมเนื่องจากมีศักยภาพในการเป็นโมเลกุลนำในการพัฒนายาใหม่ เนื่องจากมีโครงสร้างเฉพาะที่สามารถจับกับโปรตีนเป้าหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม ความเป็นพิษสูงและ bioavailability ต่ำจำกัดการใช้ทางคลินิก การวิจัยปัจจุบันมุ่งเน้นไปที่การพัฒนา derivatives หรือระบบส่งยาเพื่อเพิ่มความปลอดภัยและประสิทธิภาพ