ใช้ในงานวิจัยด้านเภสัชกรรมในฐานะสารยับยั้งแบบเลือกสรรที่กำหนดเป้าหมายไปยังเส้นทางเอนไซม์เฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อการอักเสบ แสดงศักยภาพในการพัฒนาการรักษาโรคภูมิต้านตนเอง เนื่องจากความสามารถในการปรับเปลี่ยนการส่งสัญญาณของเซลล์ โครงสร้างของมันช่วยให้มีอัตราการจับตัวสูงกับโปรตีนเป้าหมาย ส่งผลให้มีประสิทธิภาพที่ดีขึ้นที่ขนาดยาต่ำกว่า นอกจากนี้ยังใช้ในการศึกษาประเมินความเสถียรทางเมแทบอลิซึมและการดูดซึมทางชีวภาพของยาตัวใหม่