ใช้หลักในการลดระดับไขมันในเลือดเพื่อจัดการภาวะคอเลสเตอรอลสูง โดยช่วยลดระดับ LDL คอเลสเตอรอล (คอเลสเตอรอลชนิดไม่ดี) และ HDL คอเลสเตอรอล (คอเลสเตอรอลชนิดดี) ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงของโรคหัวใจและหลอดเลือดโดยการลด LDL และป้องกันการเกิดออกซิเดชันของอนุภาค LDL ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการเกิดโรคหลอดเลือดแข็งตัว อย่างไรก็ตาม การลด HDL เป็นข้อจำกัดที่สำคัญ นอกจากนี้ยังมีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระที่แรง ช่วยปกป้องจากภาวะเครียดออกซิเดชันที่เกี่ยวข้อง ได้รับการศึกษาวิจัยสำหรับการรักษาโรคเช่น โรคอัลไซเมอร์ และภาวะแทรกซ้อนจากเบาหวาน เนื่องจากฤทธิ์ต้านการอักเสบและปกป้องเซลล์ประสาท การใช้ถูกจำกัดในหลายภูมิภาคเนื่องจากผลข้างเคียง เช่น การยืดช่วง QT และมีทางเลือกที่มีประสิทธิภาพมากกว่า เช่น สแตติน