ใช้เป็นสารยับยั้งตัวรับค็อกซีซิสโตกินิน (CCK receptor antagonist) โดยเฉพาะในงานวิจัยเพื่อศึกษาการเคลื่อนไหวและการหลั่งของระบบทางเดินอาหาร มีการศึกษาว่าอาจมีศักยภาพในการปรับการรับรู้ความเจ็บปวด โดยเฉพาะในโมเดลความเจ็บปวดในอวัยวะภายใน เนื่องจากสามารถผ่านกำแพงเลือด-สมองได้ นอกจากนี้ยังมีการสำรวจผลที่อาจมีต่อความวิตกกังวลและการทำงานของความรู้ความเข้าใจผ่านการยับยั้งตัวรับ CCK ในส่วนกลาง ในอดีตมีการศึกษาในด้านการจัดการโรคแผลในกระเพาะอาหารและโรคกรดไหลย้อน แม้ว่าจะไม่ได้รับการนำมาใช้ในทางคลินิกอย่างกว้างขวาง นิยมใช้ในงานทดลองในห้องปฏิบัติการเพื่อเข้าใจบทบาทของ CCK ในกระบวนการทางสรีรวิทยาและพยาธิสรีรวิทยา