ใช้ในงานวิจัยด้านเภสัชกรรมเป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์สารประกอบที่มีศักยภาพในการออกฤทธิ์ทางชีวภาพ โดยเฉพาะในกลุ่มสารที่มีเป้าหมายเกี่ยวข้องกับระบบประสาทส่วนกลาง เช่น สารต้านอาการซึมเศร้า หรือยาต้านจิตประสาท โครงสร้างที่มีพิเพอราซีนและหมู่เอสเทอร์ทำให้มีความเหมาะสมในการปรับแต่งโครงสร้างเพื่อเพิ่มความสามารถในการผ่านเกราะเลือด-สมอง และการจับกับตัวรับเฉพาะในร่างกาย นิยมใช้ในขั้นตอนการคัดเลือกสารต้นแบบ (lead compound) สำหรับพัฒนายาใหม่