ลิโนไมด์ ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ในด้านการรักษาโรคทางระบบภูมิคุ้มกัน โดยเฉพาะในการศึกษาเพื่อควบคุมโรคเบาจืดชนิดที่เกิดจากภูมิคุ้มกันทำลายตัวเอง (autoimmune type 1 diabetes) ในช่วงแรก ลิโนไมด์แสดงฤทธิ์ในการปรับสมดุลระบบภูมิคุ้มกัน ซึ่งอาจช่วยลดการทำลายเซลล์เบต้าในตับอ่อนที่ผลิตอินซูลิน นอกจากนี้ ยังมีการวิจัยเกี่ยวกับการใช้ลิโนไมด์ในโรคอักเสบเรื้อรังและโรคภูมิคุ้มกันผิดปกติอื่น ๆ เช่น โรคปลอกหุ้มประสาทเสื่อมแข็ง (multiple sclerosis) โดยมันช่วยยับยั้งการอักเสบที่เกิดจากเซลล์ T และลดการผลิตไซโตไคน์ที่ก่อการอักเสบ อย่างไรก็ตาม การพัฒนาลิโนไมด์ถูกระงับลงในขั้นตอนการทดลองทางคลินิกบางระยะเนื่องจากมีรายงานผลข้างเคียงที่รุนแรง โดยเฉพาะปัญหาทางหัวใจและหลอดเลือด ทำให้การใช้งานในปัจจุบันจำกัดอยู่ที่การวิจัยทางวิทยาศาสตร์มากกว่าการรักษาในทางคลินิก