สารนี้มีบทบาทสำคัญในงานวิจัยและพัฒนายา โดยเฉพาะในกลุ่มยาต้านจุลชีพและยาต้านไวรัส โครงสร้างของมันช่วยให้มีความสามารถในการจับกับเป้าหมายทางชีวภาพได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ถูกนำมาใช้เป็นแกนกลาง (scaffold) ในการออกแบบสารประกอบใหม่ที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพ นอกจากนี้ยังพบว่าสารอนุพันธ์จากโครงสร้างนี้มีศักยภาพในการใช้เป็นยาแก้ปวด ยาต้านการอักเสบ และยาสำหรับรักษาโรคทางระบบประสาท เช่น โรคอัลไซเมอร์ และโรคพาร์กินสัน เนื่องจากสามารถข้ามเกราะเลือด-สมองได้ดี ในงานวิจัยด้านเภสัชกรรม สารนี้ถูกใช้ในการสร้างสารตั้งต้นสำหรับการสังเคราะห์ยาที่มีฤทธิ์เฉพาะเจาะจงสูง โดยเฉพาะในโครงการค้นหาโมเลกุลนำร่อง (lead compound) สำหรับโรคมะเร็ง ซึ่งแสดงฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งในระดับเซลล์ทดลอง โดยรวม สารนี้จึงถือเป็นโครงสร้างสำคัญในเคมีเชิงเภสัชกรรม และมีการศึกษาต่อเนื่องเพื่อพัฒนาเป็นยาใหม่ในอนาคต