ใช้เป็นหลักในฐานะสารกลางในการสังเคราะห์สารอินทรีย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอุตสาหกรรมเภสัชกรรมสำหรับการพัฒนาส่วนประกอบยาสำคัญ (Active Pharmaceutical Ingredients: APIs) โครงสร้างของมันช่วยสนับสนุนการสร้างโมเลกุลที่ซับซ้อน โดยทำหน้าที่เป็นบล็อกก่อสร้างพื้นฐานในการก่อตัวของสารประกอบชีวภาพที่มีฤทธิ์ มักใช้กันในการสังเคราะห์ยาแก้ประสาทหลอน (neuroleptic) และยากระทบจิตใจ (psychotropic) เนื่องจากวงแหวนพิเพอร์าซีนมีความสัมพันธ์กับตัวรับในระบบประสาทส่วนกลาง นอกจากนี้ยังใช้ในการเตรียมสารเคมีเกษตรและโพลิเมอร์พิเศษที่ต้องการฟังก์ชันเอมีนที่ปรับแต่งได้ โซ่ออกทิลที่ไลโพฟิลิก (ชอบไขมัน) ของมันช่วยเพิ่มการซึมผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ในการออกแบบยา ทำให้การดูดซึมทางชีวภาพ (bioavailability) ดีขึ้นในตัวประกอบบำบัดบางชนิด