สารนี้ถูกพัฒนาขึ้นเป็นหลักในฐานะตัวกลางหรือสารตั้งต้นในการสังเคราะห์สารประกอบทางเภสัชกรรมที่มีศักยภาพ โดยเฉพาะในกลุ่มของสารที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทส่วนกลาง มีการศึกษาใช้ในงานวิจัยด้านฤทธิ์ต้านอาการเครียด วิตกกังวล และภาวะซึมเศร้า เนื่องจากโครงสร้างมีลักษณะคล้ายสารที่ออกฤทธิ์ต่อตัวรับเซโรโทนินและนอร์อิพิเนฟริน

นอกจากนี้ โครงสร้างที่มีหมู่ฟีนอกซีและพิเพอร์ลาซีนทำให้มีศักยภาพในการข้ามเยื่อหุ้มสมอง จึงเป็นที่น่าสนใจในการพัฒนายาที่ต้องการออกฤทธิ์ในสมอง โดยเฉพาะยาที่ใช้รักษาโรคทางจิตเวชเรื้อรัง งานวิจัยบางชิ้นยังสำรวจการใช้ในโรคพาร์กินสันและภาวะเสื่อมสมรรถภาพทางประสาท

อย่างไรก็ตาม ยังอยู่ในขั้นตอนการวิจัยและพัฒนา ยังไม่มีการใช้ในทางคลินิกอย่างแพร่หลาย และต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมด้านความปลอดภัย ความเป็นพิษ และการดูดซึมในร่างกาย