ใช้หลักในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เป็นตัวยับยั้งที่แรงและเลือกเฉพาะสำหรับตัวรับโดพามีน D3 เป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าในการศึกษาฟาร์มาโคโลจีทางระบบประสาท ช่วยให้นักวิจัยแยกแยะกิจกรรมของตัวรับ D3 จากผลกระทบของตัวรับ D2 ในระบบประสาทส่วนกลาง ใช้บ่อยในแบบทดลองพฤติกรรมและการทดลองการจับตัวรับเพื่อตรวจสอบบทบาทของการส่งสัญญาณโดพามีนในภาวะเช่น การเสพติด โรคจิต และโรคพาร์กินสัน เนื่องจากความเลือกสูงและความสามารถในการผ่านกำแพงเลือด-สมอง จึงใช้บ่อยในโมเดลใน vivo เพื่อปรับเปลี่ยนเส้นทางโดพาเมอร์จิกและประเมินเป้าหมายบำบัดที่เป็นไปได้ ไม่ได้ตั้งใจสำหรับการใช้ทางคลินิกหรือการบริโภคโดยมนุษย์