ใช้หลักๆ เป็นสารปรับแต่งพื้นผิวในการผลิตเคลือบสารกันน้ำ ซึ่งช่วยเพิ่มความสามารถในการกันน้ำบนวัสดุต่างๆ เช่น แก้ว เซรามิกส์ และโลหะ นอกจากนี้ ยังใช้ในการสังเคราะห์สารไคลนคัปเปลิงเอเจนต์ ซึ่งช่วยปรับปรุงการยึดเกาะระหว่างโพลิเมอร์ออร์แกนิกและพื้นผิวอนอร์แกนิกในวัสดุคอมโพสิต นอกจากนี้ ยังนำไปประยุกต์ใช้ในการเตรียมชั้นโมเลกุลที่ประกอบตัวเอง (self-assembled monolayers) สำหรับนาโนเทคโนโลยีและการวิจัยวิทยาศาสตร์พื้นผิว บทบาทสำคัญของมันในการสร้างเคลือบป้องกันสำหรับชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์และอุปกรณ์ทางแสง โดยให้ความต้านทานต่อความชื้นและการเสื่อมสภาพจากสิ่งแวดล้อม