ใช้ในงานวิจัยด้านชีวเคมีเพื่อศึกษาฤทธิ์ต้านการอักเสบ โดยเฉพาะในแบบจำลองเซลล์ที่เกี่ยวข้องกับโรคเรื้อรัง เช่น ข้ออักเสบรูมาตอยด์และโรคเบาหวาน แสดงให้เห็นว่ามีศักยภาพในการยับยั้งสารสื่อกลางการอักเสบที่สำคัญ เช่น ไซโตไคน์และเอนไซม์ COX-2 นอกจากนี้ยังมีการศึกษาเบื้องต้นเกี่ยวกับฤทธิ์ต้านจุลชีพ โดยเฉพาะต่อเชื้อแบคทีเรียแกรมบวก ซึ่งอาจนำไปพัฒนาเป็นสารออกฤทธิ์ในผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์หรือเครื่องสำอางที่ต้องการลดการอักเสบของผิวหนัง