ใช้ในงานวิจัยทางชีวเคมีและเภสัชวิทยาเป็นหลัก โดยเฉพาะในการศึกษาเกี่ยวกับระบบประสาทส่วนกลาง เนื่องจากสามารถข้ามเยื่อหุ้มสมองได้ดีกว่า L-DOPA รูปแบบอื่น จึงนิยมใช้เป็นสารตั้งต้นหรือสารตัวกลางในการพัฒนายาที่เกี่ยวข้องกับโรคพาร์กินสัน รวมถึงใช้ในการทดลองเพื่อเพิ่มระดับโดพามีนในสมองในโมเดลสัตว์ทดลอง นอกจากนี้ยังถูกใช้ในการศึกษาการดูดซึมและการเปลี่ยนแปลงของสารในร่างกาย (pharmacokinetics) เนื่องจากมีคุณสมบัติลิโพฟิลิก (lipophilicity) ที่สูงกว่า ทำให้ถูกดูดซึมเข้าสู่ระบบประสาทส่วนกลางได้ดีกว่า L-DOPA ปกติ